Eenhart

Rituelen zijn handelingen in verbinding met méér dan het zichtbare en werken rechtstreeks door op de Ziel. Door deel te nemen aan een ritueel geef je aan deel uit te maken van het geheel en daarin je plaats te willen innemen. En biedt je jezelf aan het geheel aan om daardoor beìnvloed te worden. 

Ceremonies, een ander en meer vriendelijk en feestelijk woord voor rituelen,  kunnen zo ongelooflijk mooi en helend zijn. Je in verbinding wetend met het Al, visioenen en andere boodschappen krijgend, besef je dat jij er echt toe doet, dat je iets bij te dragen hebt aan deze wereld én dat het Universum letterlijk uitkijkt naar het moment dat je in actie komt of het moment dat je iets gaat afsluiten. Bij dat laatste merk je ook ter plekke dat de nieuwe opdracht er al weer ligt. Ze laten er géén gras over groeien. Het hele stappenplan ligt al klaar. Klaar met etappe 1, huppakee, dan gaan we nú door met etappe 2.  

Rituelen helpen je om onderscheid te maken tussen de ´zaken van het leven´ en de ´zaken van de mensen´. Prachtig voorbeeld zag ik op tv in het programma Tribes waarin Bruce deelgenoot is van een ritueel waarbij iedereen van de stam een of meerdere keren met een rieten zweep wordt geslagen. De stam leefde onderling in grote harmonie en tussen de mensen bestond er geen enkele animositeit of wat dan ook. Maar in het ritueel kwamen de 'Bosgeesten' en die gaven -overigens keurig afgestemd op de ontvangstkracht van het stamlid-  ieder stamlid 1, 2, 3 of meer (kon ik niet zien) tikken met een rieten zweep, (die overigens elk maar voor één tik werd gebruikt). Ook zwangere vrouwen, oude vrouwen en babies. De achtergrond is dat -ook al heb je het als mensen onderling goed voor elkaar- het leven onvoorspelbaar is en flinke tikken kan en zal uitdelen. En dat het de bedoeling is dat je die, misschien met een traan in je ogen, opvangt, verwerkt en daarna gewoon weer verder gaat. En zo hoort dat ook. Wij mensen kunnen afspreken dat we elkaar geen pijn doen en dat we elkaar steunen, maar het leven zelf hebben we nu eenmaal niet in de hand. Naast het en public getraind worden in het ontvangen van de tik, is het voor de gemeenschap ook belangrijk om te weten dat jij de klappen van het leven kan opvangen. 

Het meiboom ritueel is een gebruik dat op vele plaatsen op het Noorderlijk halfrond te vinden was en is. Het symboliseert de heilige verbinding tussen het mannelijke en het vrouwelijke en door die verbinding te dansen eren we in feite het bestaan van die specifieke scheppingskracht. De indianen kennen de Sundance, waarbij ze niet alleen hun energie geven via de dans, maar ook nog een stukje van hun vlees (kunnen) offeren. Ik heb een paar Indiaanse Sundancers ontmoet en mijn God, wat zijn die mannen zacht en in de overgave. Dat is trouwens het kernwoord van elk goed ritueel. Overgave. 

Dat je jouw Zijn en jouw Lot en Leven over geeft. Dat je beseft en laat zien dat jij het hier op Aarde niet kan oplossen en niet voor het zeggen hebt en dat jij je Zijn en Leven teruggeeft aan een hogere instantie, een soort spirituele escalatieprocedure dus. En dat je jezelf daarmee openstelt voor signalen en berichten van hun kant. En mijn ervaring is dat die dan ook komen. 

Tijdens mijn allereerste Biodanza-ervaring werd er een vergevingsritueel tussen mannen en vrouwen gehouden. Wat was dat práchtig. Dat 'wij mannen' vrouwen de meest verschrikkelijke dingen hebben aangedaan en dat ik daar op mijn niveau een steentje aan heb bijgedragen, kon ik wel zien en ik heb daarvoor bewust en heftig vergeving gevraagd, maar die éne vrouw die achteraf zei: 'Ik heb mannen bewust zo'n pijn gedaan' vond ik toch wel een eye-opener. OK, schijnbaar hebben 'die vrouwen' ook wel wat op hun kerfstok richting 'de mannen'. Ik vond de ceremonie ongelooflijk mooi en helend, en we stonden daar écht voor álle vrouwen en álle mannen. Balsem voor de Ziel.  

Malidoma Patrice Somé heeft een prachtig boekje geschreven over rituelen. 

Oh ja .... eigenlijk is elke ontmoeting waar het hart (en dus de ziel) bij betrokken is voor mij een ceremonie ....