Eenhart

"Uw kinderen zijn uw kinderen niet" zegt Kahlil Gibran. En terecht. Ze zijn níet van mij.  

Zij zijn een Kind van het Universum, net als ik zelf. Kado's zijn het, waar ik een tijdje mee op mocht trekken. Geboren en getogen. Je hoeft als ouders niks. Behalve ze te voeden, te laten groeien en op te tuigen. Maar ze zijn al af. Met al je gesleutel kan je ze waarschijnlijk alleen maar dingen áfleren. Afblijven dus, wat mij betreft. 

Het is wel handig ze een beetje lokale cultuurkennis bij te brengen. In de U.S.A. gaan ze gekleed de Hut in, maar hier in Euopa zijn we wat minder preuts. Maar als je in India geboren was zat je met die kastes opgescheept. Dus wat normen en waarden van je omgeving vertellen. En erbij vertellen dat dat 1000 km verderop weer anders is, dus dat het hier niet om iets essentieels, maar wel iets belangrijks gaat. Maar verder gewoon afblijven. Alles zit er al in. Verder geëvolueerd dan jij weet die baby waarschijnlijk ook al meer dan jij toen je geboren werd.  

Kinderen komen ons helpen. Ze komen écht niet voor niks juist bij jou en geven je een tweede kans. Als je je zoon een initiatie laat ondergaan pik jij die mooi ook even mee. Als je dochter gaat paardrijden kan je dat ook eens proberen. En eindelijk die eigenwijze leraar op school eens van repliek dienen, iets wat je vroeger uiteraard niet mocht. Leuk wel, om kinderen te hebben.