Eenhart

Wat zou het toch mooi kunnen zijn. Een Man in zijn Kracht en een Vrouw in haar Kracht en zij worden partners. Dat begint goed. En beiden hebben de Kracht om te Geven en te Krijgen. Er wordt niets Genomen. Volledig respect voor elkaars integriteit. Wat jij mij niet kan Geven, zal ik ook niet aan jou vragen. Wat jij me wel geeft is een prachtig kado en daar ben ik je dankbaar voor en ik eer je daarvoor. Ook bij mijn huwelijk is het voorgelezen. "Over het Huwelijk" van Kahlil Gibran. De eik en de cypres. En laat de liefde stromen tussen de kusten van je harten .... Drink niet uit elkaars beker.  

Maar ik wil eigenlijk blote-voeten-dansen en jij bent een pasjes-dansende-vrouw. En ik raak helemaal in paniek als ik pasjes moet dansen, laat staan als ik jou zou moeten leiden! Brrrrrr ..... Misschien kan je met Jan de tango gaan dansen, die zoekt een partner en is wel aardig, toch? Je gaat het toch niet opgeven, dat plezier dat je krijgt van dat pasjes-dansen? "Hé, ik ga een weekje met de mannen naar Frankrijk, ja die en die week hebben we afgesproken ....., OK?" 

En zo wordt het spel gespeeld. Je brengt in wat je nodig hebt of wilt en krijgt een "Ja" of een "Nee" terug. De Ja's zijn makkelijk. Piece of cake. Maar de Nee's ..... "Nee, ik wil niet dat je met Janine naar de film gaat. Zij wil wat van je en en ik vertrouw haar niet." "Nee, de kinderen moeten dan naar school en zelf heb ik die week tentamens, kunnen jullie niet een andere week gaan?" Tja. Compromissen sluiten dan maar? Maar we hadden elkaar beloofd geen halve levens te gaan leiden. Elkaar niet op te zadelen met elkaars beperkingen. Voordat je het weet zit je in een kleinste-gemene-deler relatie. En we gingen voor ons grootste-gemene-veelvoud, toch?

Ik heb er geen oplossing voor. Als je relatie is gebaseerd op Geven en Ontvangen kan het natuurlijk zijn dat op een gegeven moment jouw kado niet meer zo interessant is voor je partner en andersom. Maar of je dan moet beginnen met Doorduwen en Nemen? Daar heb ik het dan weer wat moeilijk mee ... Sinds het gezin de hoeksteen van de samenleving is tobben we wat af, volgens mij. Waarom zou je als man niet van al die prachtige krachten van al die andere vrouwen mogen genieten en leren en jij als vrouw van al die andere mannen? En dan heb ik het dus níet over sex! Ik vind het echt heerlijk in dat kamerbrede mannenbed, maar ik heb echt geen sex met ze. Dus waarom dan opeens wel met vrouwen? Is hun gewoon Zijn dan niet kado genoeg? 

Er is geen heftiger spiegel dan je partner. Ook zij heeft maar voor 12000 ..... Tja, dat weten we nou wel. Dacht je nou écht dat ze perfect was? En om jou en je partner in beweging te houden doe je om de 7 jaar gratis -maar volgens mij ook verplicht- mee aan het 'Rad van Fortuin'. We zitten er niet echt op te wachten, op die 7-year-itch. Maar het houdt ons alert. Evolueren doe wij mensen nu eenmaal on-the-fly tijdens het leven zelf. Maar eens even kijken of en hoe jij je kunt en wilt aanpassen aan de nieuwe omstandigheden. 

Het lijkt wel of we maar één soort relatie kennen tussen mannen en vrouwen en dat is de sexuele. Het is net zo beperkend als het beeld dat mannen altijd elkaars concurenten moeten zijn en vrouwen elkaars mannen afpikken. Het klopt gewoon niet. Ik ben er nog niet uit, maar m'n relatie met mijn 6 krachtvrouwen bewijst gewoon dat het universum ook andere relaties ondersteunt én dat die belangrijk zijn voor beide partijen. Het blijft voor mij toch een beetje een schemerig gebied waar angst en jaloezie of misschien wel gewoon een hele reeks kerkelijke taboes op rusten. Ik ben er nog niet uit. 

Laatst vroeg een vrouw aan me -waar haar man bij stond- of ik kon uitleggen hoe een man in elkaar zit. En ik vertelde: in een man zit een jongetje van 0 jaar, 1 jaar, 2 jaar, 3 jaar, 4 jaar, 5 jaar, 6 jaar etc en een puber van 15 jaar en 16 jaar etc. en een jongeman van 22 jaar en 23 jaar etc etc. Net als in jou een meisje zit van 1 jaar en 2 jaar en 3 jaar etc etc. En jullie gaan ze -in alle mogelijke combinaties- allemaal tegenkomen. Meemaken dat er twee gekwetste kinderen tegenover elkaar staan, die allebei tekort komen en allebei niet willen toegeven. Of twee 20-jarigen die samen vrijen alsof het de eerste keer is. Handig om te weten dat ieder van ons al zijn leeftijden in zich draagt en dat die -zolang ze niet geheeld zijn- elk moment te voorschijn kunnen schieten. Aan de ander dan om bewust te bepalen hoe dat tegemoet te treden. Schiet die ook in zijn kind-pijn of kan hij daar uit stappen en misschien even de vader of moeder zijn?   

 Als je een relatie begint krijg je -als je partner daar nog aan vast zit, tenminste- gelijk de hele familie-ziel van je partner erbij in huis. Zolang onze ouders leven blijven we vaak terugschieten in onze kinderrol zodra die ouders er weer bij zijn. Frappant om te zien. Een soort familie-cultuur-regressie .....

Het is een beetje een hap-snap verhaal geworden. Met ook nog eens een onbevredigend eind. Past misschien wel bij de huidige man-vrouw verhoudingen. Of ligt het aan mij?