Eenhart

Het kruis komt in vele culturen terug als symbool voor de wegen die een mens afgelegd zal moeten hebben voordat hij in zijn Hart, op het Kruispunt van de 2 wegen, de rust zal kunnen vinden. Die rust wordt mooi gesymboliseerd door de Egyptische mythe van het 'Wegen van het Hart'. Als iemand is overleden, wordt zijn Hart gewogen en als het op dat moment meer weegt dan een veertje is het 'Hap' en ga je weer opnieuw de weg van Dood en Leven in. Als je Hart zo licht is als een veertje ben je klaar met dit spelletje van incarneren en leren.

De Lakota noemen de verticale weg van Hemel (Noord) naar Aarde (Zuid) en vice versa het Rode Pad (Canka Luta) en het horizontale pad van Geven (Oosten) naar Krijgen (Westen) het Blauwe Pad. Voor de Indianen zijn de Krachten van de windrichtingen erg belangrijk (voor ons trouwens ook, maar wij waren het een beetje kwijt). Alles begint in het Oosten (geel, zonsopgang, lente, water), bloeit in het Zuiden (rood, volle zon, zomer, vuur),  wordt ontvangen in het Westen (koningsblauw, zonsondergang, herfst, aarde) en is stil in het Noorden (wit, zonder zon, winter, leegte). Er wordt verteld dat de Indianen Vision Quests kenden waarbij zij 4 dagen lang continu de Paden liepen. Van Oost naar West, van Noord naar Zuid, continu doorgaand, het lijf afmattend, waardoor het went en  in het werkelijke leven ook geen weerstand meer zou bieden. Overgave, totale overgave aan het pad en het Kruis, waaraan de hele mensheid is gehouden. 

With every step we take, the sacred Path we walk upon. 

Waar Oost de energie is het van het opstarten van dingen, is West de energie van het ontvangen daarvan. Wat in Oost voor de één leuk is (een kind wordt geboren), kan voor de ander (de buurvrouw die geen kinderen kan krijgen) verschrikkelijk zijn. Ook als je 'Beren op de weg' ziet klopt dat altijd want komend vanuit het Oosten loop je richting Westen waar Mudjekeewish de Beer de heerser is. Alleen hoef je niet bang te zijn voor hem, want het blijkt altijd weer een knuffelbeer te zijn met een warm hol waar je mag uitrusten.  En hierin ligt de échte Kracht. To face what is coming your way. 

Die West-Kracht wordt prachtig verbeeld en verwoord in het laatste deel van de Lord of the Rings als Frodo alleen op weg is met de Ring naar het Vuur om 'The Precious One' te offeren en het restant van de Fellowship met een klein leger voor de poorten van Mordor staan. Hier spreekt Aragorn de magische woorden: "There may come a day when we tremble upon our feet and we will not be able to raise our swords and fight, but today will nót be that day. Men of the West, today will nót be that day!" Kippenvel krijg ik ervan als ik het nu weer zo opschrijf. In het Westen gaat het om ware moed! En wat blijkt: ze hoeven amper te vechten, want de kwade krachten storten door de liefdevolle opofferingsstoot van Frodo volledig in elkaar. Kracht en Liefde, daar draait het in het Westen om. En Standing Together natuurlijk.